Dag 49

Sirrush of Shinji’s Star x Quadir’s Cuba von Excalibur

13-11-2019, dag 43

Vanochtend kregen we weer bezoek. Alleen…dit bezoek wilde niet met ons spelen, niet met ons knuffelen. Het enige wat ze met ons deden, was ons pijn doen. We kregen allemaal een dunne naald in ons geprikt en ook nog een hele dikke naald. Eén van ons heeft toen even behoorlijk hard zitten gillen. Volgens onze baasjes zijn het toch echt hele aardige mensen, maar wij hopen ze nooit weer te zien!

Na dit bezoekje hebben we eventjes liggen slapen en toen we wakker werden mochten we met de baas mee alleen de tuin in. Moesten we een beetje over een koude, harde teckel heen hangen. En daar had één van ons toch helemaal geen zin in. Maar ja, baasjes willen dat onze toekomstige baasjes hun straks vaak foto’s gaan sturen, dus we moeten nu al veel oefenen. Gelukkig konden we ons daarna weer even uitleven met onze ome Sabbat en de tunnel.

Vanavond kregen we wel weer leuk bezoek, Monique en Jacqueline kwamen wel heel lief met ons spelen en knuffelen. Zij hebben ons ook gewogen, gemiddeld wegen we nu 5½ kilo.

En nu gaat u vast snel hier klikken om onze portretfoto’s te bekijken, want oh…wat zijn we mooi!!!

14-11-2019, dag 44

Wat er met onze baasjes aan de hand is? We weten het niet…maar oh, wat laten ze toch een boel uit hun handen vallen. Soms schrikken we ons helemaal rot van al die herrie die ze veroorzaken. Waar we ook van zijn geschrokken? Echt, het was gewoon niet normaal meer…zitten onze baasjes relaxt bij ons in de ren, zijn we met ze aan het stoeien en aan het knuffelen…niest de baas in ene…maar, hij niest zo gigantisch hard, dat een paar van ons pardoes de bench in werden geblazen! Dit is toch niet normaal te noemen? En daar moeten wij bij opgroeien??? Soms nemen we wraak op onze baasjes. We pakken dan hun broek ofzo beet en happen zo vast, dat ze niet meer weg kunnen. Lekker puh!

Wat ook triest is…onze baasjes zetten ons aan het werk. Moesten we vandaag in ene onze brokjes zelf zoeken in een matje met allemaal sliertjes. En we kregen één of ander stekelding met daarin onze lekkere brokjes. Echt…het wordt er hier niet leuker op!

Gelukkig hebben we vandaag ook nog wat normale mensen gezien! Bert, die twee dagen terug al was komen knuffelen, kon niet langer zonder ons en kwam weer een kijkje bij ons nemen. En we hebben heel leuk kunnen spelen met Arnold en José, zij lieten ons tenminste niet schrikken.

15-11-2019, dag 45

Nou, we hebben het voor elkaar hoor! We mogen ‘s ochtends, als onze baasjes uit hun slaap ontwaken, direct naar buiten om te spelen. Binnen zijn we niet meer te houden, we hebben dan zoveel energie, dat we steeds harder met elkaar gaan stoeien en soms flink vechten met elkaar. En dat willen onze baasjes voorkomen, dus mogen we naar buiten.

We hebben vandaag weer een nieuwe Star ontmoet: Ugly Ulmo Dolf, onze halfbroer dus. We snappen niet waarom hij Ugly heet, want Ugly is hij beslist niet. En hij was ook nog eens zo lief voor ons! En hij wilde zo graag met ons spelen, maar dat vond mama niet zo leuk. Dolf zijn baasjes Johan en Judith waren natuurlijk ook mee. Judith heeft nog geprobeerd één van ons onder haar trui te ontvoeren, maar gelukkig had mama het door. We kregen ook weer bezoek van Arnold en José. Eigenlijk waren we toen best moe, maar wat was het heerlijk om zo relaxed door hen geknuffeld te worden.

Vanavond was ook te gek, we kregen bezoek van Peter, Evelyne, Jan en Carina. En zo gaaf…Evelyne en Carina hadden laarzen aan met een nep-bontkraagje…zo zacht…daar wilden wij in weg kruipen. En één van ons heeft Evelyne uitgezocht…vond Evelyne helemaal niet erg.

Eén van ons was ook heel brutaal naar mama toe: mama haar staart werd namelijk vast gepakt en niet meer los gelaten, wat mama ook deed. Meerdere rondjes liep mama door de ren, maar loslaten? Ho maar. Uiteindelijk kon mama niet anders doen als uit de ren springen.

En na deze intensieve dag dachten onze baasjes dat we vanavond laat wel rustig zouden zijn…haha!

16-11-2019, dag 46

Vanochtend kwam er iemand bij ons op bezoek die we nog ergens van kenden. Wij denken en denken…en in ene schoot het ons te binnen…haar hadden we drie weken geleden ook gezien. En toen kregen we een hele vermoeiende dag voor onze kiesjes. En vandaag zijn we weer gigantisch vermoeid door fotograaf Jessica, die weer allerlei leuke en gekke dingen had bedacht om ons op de foto te zetten (en ook onze familieleden). Tussen het ravotten en slapen door moesten we dus weer veel poseren. En we hebben het onze baasjes en Jessica niet makkelijk gemaakt. Vaak bleven we gewoon niet zitten voor de foto, er was namelijk veel te veel te ontdekken. Voor onze baasjes best inspannend, want zij moesten ons zeer regelmatig “vangen” en weer terug zetten. Gelukkig werden zij hierbij ook nog een tijdje geholpen door Evelyne en Carina. Baasjes zeiden ook: hier kan de puppengedragtest niet tegen op..baasjes hebben namelijk weer zoveel gezien wat iets zegt over onze karaktertjes. Wat ze gezien hebben? We hebben echt geen idee, we zijn vandaag gewoon ondeugend en lief geweest.

Vanavond laat mochten we nog even rustig met Jessica knuffelen, maar daarna namen we afscheid van haar, ze moest namelijk toch echt beginnen aan haar drie uur durende terugreis. Maar wat een te gekke dag hebben we gehad…en wat zijn we benieuwd naar de foto’s die zij van ons gemaakt heeft. Maar net als drie weken geleden zullen we hier met geduld op moeten wachten…dus gaan we maar lekker slapen nu.

17-11-2019, dag 47

Zo zeg…wat een bezoek vandaag voor ons! Bas, Sandy, Eefje, Renate, Evelyne, Carina, Peter, Jan, Kayleigh en Dylan kwamen met ons knuffelen. En we hebben gespeeld met mama, oma en oom. Maar, waar we echt moe van werden, dat was van een wel heel lekkere penslap! Daar mochten we aan trekken en scheuren…soms beten we elkaar in de lippen van fanatisme. Maar oh, wat was die lap lekker! Even later vonden we een vergelijkbare lap, maar dat bleek de door een andere hond (nee, geen Star!) aangevreten schoen van Dylan te zijn. Maar ach, gesloopt was die schoen toch al…

Toen al het bezoek weg was toverden onze baasjes allerlei lijntjes tevoorschijn. We weten nog steeds niet wat ze daar mee wilden gaan doen, want na al het bezoek waren wij te moe om nog wat te doen.

18-11-2019, dag 48

Wat een sombere dag zeg…

…nat, vies en grauw weer…en dan toveren onze baasjes een paraplu tevoorschijn. Maar die houden ze niet boven hun hoofd om droog te blijven, nee, die klappen ze constant in en uit. Best wel dom, want zo bleven ze natuurlijk niet droog. Even later werden we door de regen heen getild en zo in een hok neer gezet. Wij gillen met zijn allen! Alleen werden we al snel heel stil…want het was best wel spannend. Onder het hok kwam in ene een broemend geluid tevoorschijn…én, het hok begon te bewegen…vooruit, achteruit, weer vooruit, bochtje, weer achteruit. We werden er nog net niet dronken van. We bleken in een auto te zitten! Eigenlijk vonden we er niks aan, maar onze baasjes zeggen dat we straks een auto heel leuk gaan vinden en dat als we groot genoeg zijn, we er uit onszelf zo in zullen willen springen. Dachten we na deze autorit het wel gehad te hebben…nee hoor…zetten de baasjes een raar herrie makend en lucht blazend apparaat vlak bij ons neer…én gaat mama er gewoon voor zitten! Wij wisten eerst niet hoe snel we weg konden komen. Maar mama vond het echt lekker, haar natte haren werden droog geblazen en ze voelde daarna lekker warm aan. En tja…als mama gewoon blijft zitten, dan zal het allemaal wel niet zo eng zijn.

19-11-2019, dag 49

Waarom gisteren een sombere dag was, begrepen wij achteraf wel, want onze baasjes waren verdrietig omdat tante Shapash een Sterretje geworden was. Gelukkig hebben wij ze wel een beetje kunnen troosten.

Vandaag scheen de zon en daardoor konden wij lekker veel naar buiten, ook in de grote tuin, daarin kunnen we zo leuk met elkaar ravotten.

We moesten wel weer eerst de auto in en het vrouwtje heeft een stuk met ons op de weg gereden, maar om nu te zeggen dat wij het in zo’n dichte kooi leuk vinden, nee.

Nadat we terug waren kwamen Hylke en zijn moeder op bezoek en zij vonden het erg leuk om ons te zien.

Veel rust kregen we niet, want wat later kwamen Lex en Lieneke weer langs en toen gebeurde er weer zo iets ergs en engs, we kregen allemaal een raar koord over onze koppies heen en er werd van ons verwacht dat wij netjes aan dat lijntje gingen meelopen, de baas zei zelfs een keer “volg”, ja, die is gek….. Wat denken jullie zelf, daar hadden wij natuurlijk helemaal geen zin in en we hebben lekker lopen bokken, wij willen gewoon lekker vrij rondrennen.

Na dat stomme lopen aan een lijntje mochten we weer de tuin in, weer bij mama. Ook ome Sabbat kwam erbij en dan zijn we lekker brutaal, die correcties van hem daar lachen wij gewoon om, lekker puh.

Vanavond kregen we toch wat lekkers van Lex en Lieneke, dat noemden ze gedroogde luchtpijpen, hoewel die dingen wel groot waren voor onze kleine bekkies hebben wij er een hele tijd lekker op mogen sabbelen en kluiven.