Dag 61

27-11-2019, dag 57

Wat een pret hebben we vanochtend met mama gehad zeg! Ze heeft zo leuk met ons gespeeld. Ze lag te rollebollen en wij rolden met haar mee. Ze daagde ons uit om haar bal te pakken…maar…als wij die gepakt hadden, dan pakte ze ‘m weer net zo snel van ons af. Waren wij onderling te hard aan het stoeien dan greep ze in, maar voor de rest was ze gewoon onwijs lief voor ons! We zagen ons vrouwtje glunderen van oor tot oor, zij heeft gewoon de hele tijd zitten toekijken (blijkbaar heeft ze geen huishouden of zo te doen).

We hebben ook een nieuwtje voor onze toekomstige baasjes: wij houden namelijk van regen! We hebben er heerlijk in gespeeld. Maar, omdat we ook probeerden kuilen in het gras te graven kwamen we er niet al te fris uit te zien, dus zijn we daarna met washand en handdoek schoon geschrobd. Maar lieve toekomstige baasjes van ons, zeg straks niet: Mijn Star houdt niet van regen…want dat kan niet waar zijn!

Vanmiddag kwam Johnny weer op bezoek. Wij blij…gaan we vast weer met de auto weg. Maar nee…niks geen auto. Wel mochten we één voor één met hem in de tuin spelen, natuurlijk met mama, oma en overopa erbij. Ons vrouwtje moest natuurlijk weer een mooie portretfoto van ons hebben, dus we hebben Johnny even flink laten lopen. Want ja…poseren? Hebben wij dat ooit geleerd?

Vanavond kwam Maruschka ook nog even met ons spelen. En zij mocht ons nog even wegen, we zijn tenslotte weer een weekje ouder, dus onze baasjes waren benieuwd hoe zwaar we nu zouden zijn. Maar, elke keer als de weegschaal tevoorschijn werd gehaald werden we wakker en wilden we de weegschaal slopen. Uiteindelijk is het toch gelukt ons te wegen…gemiddeld wegen wij vijf 8,6 kilo.

Op deze laatste dag dat we met zijn vijven bij elkaar zijn hebben onze baasjes weer veel leuke foto’s gemaakt. Ook Johnny heeft nog wat foto’s van ons gemaakt. Voor deze keer zijn de leukste foto’s weer in een filmpje gezet…zodat u kunt mee genieten! Klik op onderstaande foto om naar het filmpje te gaan.

En klik hier om onze portretfoto’s te bekijken.

28-11-2019, dag 58

Wat een verschrikkelijke ochtend zeg…zo zijn we nog met zijn vijven…zo zijn we nog maar met zijn tweeën!

We hadden ons ontbijt net op, we waren net voor de eerste keer vandaag uitgeraasd…of hup…daar verdween Vortex in de handen van Renate en Michel. Wij hem maar roepen…maar ja, hij luistert nu niet meer naar zijn naam Vortex, maar naar Karuna. Renate en Michel, heel veel geluk met Vortex-Karuna gewenst!

Vortex-Karuna was nog niet verdwenen of ook ons prachtige zusje Vida werd mee genomen. Gelukkig voor onze baasjes blijft Vida én haar naam houden én in de buurt wonen. Monique en Gert…zorg goed voor Vida…want onze baasjes staan zo op de stoep om haar weer terug te halen hoor!…haha…nee we weten dat Vida het zeer goed bij jullie gaat krijgen!

Niet veel later verliet ook onze stoere broer Vader ons. Al was volgens ons zijn baasje liever met hem bij ons gebleven! Maar ja, bij ons zou hij nog Vader heten…en dat wilden zijn baasjes niet…nu heet hij Balto. André en Nanda, geniet van jullie stoere Balto!

Tja…en wat doe je als je nog maar met zijn tweeën bent? Dan ga je met de baasjes mee op stap. Eerst naar een hele grote dierenwinkel. Daar hadden ze toch een partij lekkere kluiven liggen! Maar, denk maar niet dat baasjes zo’n kluif voor ons gekocht hebben…gierigaards die ze zijn. Wel moesten we daarna mee naar een supermarkt, vrouwtje moest weer even geld uit geven, terwijl baasje met ons ging lopen showen.

Met zijn tweeën zijn heeft ook wel zijn voordelen. Toen het donker begon te worden, mochten we nog even in de tuin spelen, samen met mama, oma en overopa. En hoewel mama nog altijd de lekkerste melk heeft, vinden wij oma en overopa veel interessanter. Met oma kunnen wij buiten zo leuk spelen…en overopa? Tja…wij willen zo graag bij hem zijn, dat we ons kleiner en kleiner maken. Overopa vindt het best…trekt af en toe een lipje op en geeft een grom als we te vervelend worden, maar verder geeft hij ons weinig aandacht, al houdt hij ons wel in de gaten. Een echte overopa, denken wij.

Eigenlijk zijn we er wel blij mee dat al zeven van onze broers en zussen zijn uitgevlogen, want vanavond hadden we de hele keuken voor ons alleen! Nou ja…we moesten de keuken wel delen met mama en oom. En onze oom heeft dat geweten, hij ligt nu naast ons te snurken, zo moe is hij! Wat hebben we met hem gespeeld…ach, om eerlijk te zijn…wat heeft hij met ons gespeeld. Baasjes hebben het wel vaker gezegd: wij boffen enorm met zo’n speelse oom als onze ome Sabbat. Mama lag erbij en hield alles in de gaten…maar het is gewoon zo, mama speelt niet zo leuk met ons als ome Sabbat.

We gaan vast en zeker nog twee héél geweldige dagen krijgen met onze Stars-familie! Het dagboekverslag is dus nog niet ten einde.

29-11-2019, dag 59

Ons vrouwtje wilde vanochtend weer even bij de pony’s langs gaan, vanuit het keukenraam had ze ze namelijk weer zien staan. Maar deze keer gingen we niet met de auto, nee, vrouwtje wilde er lopend naar toe. Niet dat wij hoefden te lopen, nee…wij werden zomaar in een tent gezet op wielen! Echt…qua luxe gaan we er hier niet op vooruit! In de auto zitten we droog en warm…in dit tentding op wielen beslist niet! Het regende ook nog toen ons vrouwtje ons mee nam. Het rare was ook, mama ging ook mee en zij liep strak naast onze tent. Een paar keer piepte ze wat en tikte ze met haar neus tegen het tentdoek aan. Wat ze daarmee wilde zeggen? De pony’s vonden wij nu helemaal niet interessant. De omgeving was veel interessanter!

Vanavond namen onze baasjes ons wel weer met de auto mee. We gingen weer naar de Intratuin. Baasjes hadden namelijk afgelopen zaterdag, toen wij daar met onze broers en zussen en al onze nieuwe baasjes waren, niet veel mee gekregen van de kerstshow. Maar, eerlijk gezegd gingen ze helemaal niet voor de kerstshow…ze wilden gewoon nog even met ons paraderen en omdat ze geen zin hadden in eten koken, dachten ze daar wel even wat te kunnen eten.

2019-11-30, dag 60

Wat een feest vanochtend! We mochten alweer samen in de grote tuin spelen met mama, oma en overopa. Zo leuk, spelen met oma, wat spelen met mama, overopa achtervolgen, de hark aanvallen, takjes apporteren…

We zijn ook weer met de auto weg geweest. We stopten ergens waar we nog niet eerder waren geweest, we waren namelijk in Bourtange. Baasjes tilden ons uit de auto en ze zeiden ons dat we even moesten gaan plassen. En geloof het of niet…we plasten allebei netjes op het gras! Zullen we nu al zo opgevoed zijn dat we op commando kunnen plassen? Daarna gingen we op stap: eerst moesten we een brug over lopen. Best wel interessant, want het materiaal waar we over liepen kenden we nog niet, we zagen aan allebei de kanten water en aan de overkant zagen we mensen…én…een kat, een zwarte kat. Van veilige afstand hebben we deze kat even bekeken, onze baasjes kennen de kat namelijk als de huiskat van Bourtange en weten dat hij niet altijd even vriendelijk is. Vervolgens mochten we een stukje lopen en werden we getild, mochten we weer even lopen en werden we weer getild. We kwamen op een mooi marktplein en daar waren veel mensen die ons zo lief vonden! Baasjes tilden ons op en we werden een trap op gedragen. Op die trap moesten we met het vrouwtje poseren. Daarna werden we ook nog even op een kanon gezet. En toen waren onze baasjes dorstig geworden en gingen we naar een cafeetje zodat onze baasjes wat konden drinken. Maar, nog voor we het café binnen konden gaan zagen we alweer iets kleins en zwarts op vier poten. Nu was het geen kat, maar een teckel van tien maanden oud. En blaffen dat ie kon! Wij vonden hem eigenlijk helemaal niet zo leuk. Maar goed, zowel wij als de teckel moesten mee het café in. Gelukkig kregen wij daar veel knuffels en lekkernijen, waaronder een lekker kluifje, wat brokjes én slagroom! Daarna gingen we weer naar huis en hebben we heel lang liggen slapen.

Vanmiddag mochten we mee aan de wandel met mama, oma en oom. In de tent op wielen werden we eerst mee genomen. Daarna mochten we een stukje lopen. Ome Sabbat daagde ons uit met eerst zijn bal en later een hele grote stok. Mama en oma hielden ons goed in de gaten, mama kwam elke minuut even bij ons neuzen. Ook zagen we de pony’s weer lopen. Voor ons gevoel moesten we van de baasjes alweer snel terug de tent in. Vanuit de kar konden we mama, oma en oom goed volgen. Ook dit uitje had ons flink vermoeid. Toen we thuis kwamen kropen we allebei een bench in om weer in een diepe slaap te vallen.

Vanavond gaan we nog even uitgebreid knuffelen en spelen met onze baasjes en onze Star-familie…het is tenslotte de laatste avond dat we samen bij ze zijn…vanaf morgen zal alles anders worden…

01-12-2019, dag 61

Vanochtend leek er nog niks aan ‘t pootje. We mochten buiten spelen met mama, oma en overopa en kregen binnen te eten, waarna we in slaap vielen. Maar…toen in ene…

Ik werd wakker en was helemaal alleen! Waar was mijn mooie, lieve broertje gebleven? Ff aan de baasjes gevraagd…vertelden ze me dat Vidar net was vertrokken voor een hele lange reis naar het zuiden des lands met zijn nieuwe baasjes Bas en Sandy. Vidar blijft Vidar heten…én wat zo leuk is, Vidar zal bij thuiskomst een Star ontmoeten: Groucho, volle broer van oma Ghinjo. Zo leuk voor Vidar dat ook hij met een Star mag samenleven. Sandy en Bas, veel geluk met Vidar!

Maar ja, nu ben ik dus helemaal alleen…en eigenlijk ben ik nu uitgeschreven….ik geef het woord nu aan mijn baasjes, zij hebben ook nog wat te zeggen…

We kunnen terugkijken op echt een probleemloos nestje! De dekking was er al eentje waar men alleen maar van kan dromen: Sirrush en Cuba vonden elkaar zo leuk, dat het een zeer makkelijke dekking was. De dracht van Sirrush verliep ook probleemloos en de bevalling was helemaal een makkie. In vier en half uur tijd zette Sirrush zonder ook maar één probleem alle negen Flying V-Stars op de wereld. Het is dat Sirrush een paar dagen na de bevalling koorts kreeg, maar ze herstelde verder heel snel van de bevalling. Ondanks dat er negen Flying V-Stars waren, hoefden we niet bij te voeren, ze groeiden op de moedermelk zeer goed. Ook de weken erna verliep alles geweldig goed. Geen enkele keer een Flying V-Star gehad die zich wat minder goed voelde. Het was gewoon genieten. Enige smet op het nestje was natuurlijk wel het overlijden van onze Shapash, maar dat had natuurlijk niks met het nestje van doen.

Via deze weg willen wij de nieuwe baasjes van een Flying V-Star bedanken voor al hun bezoekjes, presentjes en gezelligheid. We wensen jullie heel veel geluk toe met jullie Flying V-Star…en natuurlijk hopen we elkaar nog heel vaak terug te zien!

Alle anderen die op bezoek zijn geweest, heel erg bedankt voor jullie komst en gezelligheid! Ook hebben we genoten van de vele, leuke reacties in ons gastenboek.

Onze grote dank gaat ook uit naar Jessica, die twee keer de lange reis vanuit het zuiden des lands heeft gemaakt om de meest mooie studiofoto’s van de Flying V-Stars én van onze eigen Stars te maken. Niet alleen voor ons zijn dit bijzondere foto’s, de baasjes van een Flying V-Star zijn ook heel erg blij met de mooie foto’s.

Het dagboekverslag komt hiermee ten einde… We hopen dat een ieder heeft genoten van het dagboekverslag de afgelopen 8½ week.

Voor ons gaat het gewone leven weer beginnen…maar…wel een leven met een Flying V-Star erbij! Iedereen die ons dagboekverslag goed heeft gelezen wist natuurlijk al dat er een Flying V-Star mocht blijven…Vixen is de gelukkige…(of niet). En Vixen blijft natuurlijk haar naam houden!

De Stars-familie met de toen zeven weken oude Vixen