Dag 56

Sirrush of Shinji’s Star x Quadir’s Cuba von Excalibur

20-11-2019, dag 50

Dachten we vanochtend eindelijk meer van de wereld te zien te krijgen…is er hier dikke mist! En toch was ons eerste uitje buiten ons veilige stekkie een heel gaaf uitje. We mochten namelijk met ons vrouwtje en met Lex en Lieneke buiten de veilige tuin gaan wandelen…natuurlijk wel aan een lijntje. Maar nu vonden we het lijntje helemaal niet erg. Er was zoveel om te verkennen.

Onze toekomstige baasjes weten nog steeds niet wie van ons bij hen komt wonen…vandaag hebben onze baasjes ons daarom weer één voor één mee de tuin in genomen om nog meer over onze karakteraanleg te weten te komen. Maar…eenmaal in de tuin zagen we daar ook weer Lex en Lieneke lopen…en die Lieneke…nou, dat is me er eentje hoor! Zij stond daar gewoon even flink te meppen met een zweep zeg! Dat ze dat thuis doet…oké…maar in onze tuin? Wat moeten onze buren wel niet van die herrie denken? Er lag wel iets interessants in de tuin, iets wat bij de zweep hoorde. En jahoor…daar moesten we bij poseren voor de wekelijkse portretfoto. Vrouwtje moest door het oog van de camera wel flink zoeken naar ons, door de dikke mist waren we bijna niet te zien…maar wij wisten wel waar het vrouwtje was hoor!

Vanavond liepen er in ene twee voor ons onbekende honden langs onze ren. We hadden het gelijk door. Het waren Napay (zoon van Ghinjo en Hawkeye) en Jottum. Napay is dus onze grote oom.

En onze baasjes hebben een manier gevonden om ons rustig te krijgen: Gisteren hadden we er al van geproefd, vanavond hebben we weer heerlijk mogen knabbelen aan de gedroogde luchtpijpen. Toen we na al dat gekluif in slaap vielen heeft de baas ons weer gewogen: we wegen gemiddeld nu 7,1 kilo!

En kijk maar snel naar de portretfoto’s van vandaag! Deze zijn natuurlijk niet zo mooi als de foto’s die Jessica afgelopen zaterdag van ons heeft gemaakt…maar ja…zij had ook geen dikke mist voor de lens! Klik hier voor de portretfoto’s.

21-11-2019, dag 51

Onze baasjes zijn flink in de war hoor, ze denken dat het al oudjaarsdag is en dat ze het nieuwe jaar in moeten luiden. Het waren nog net geen carbid knallen die we hoorden, maar onze baasjes hebben aardig wat af staan knallen. Wij zouden liever wat siervuurwerk zien. Wij hebben zelf ook aardig lopen knallen. We hadden zoveel ballonnen in de ren, die moesten natuurlijk kapot.

Vanochtend kwamen Lex en Lieneke weer met ons knuffelen. Helaas namen zij vanochtend ook afscheid van ons…we zullen ze missen…alhoewel…dat zweepje???

Onze broer Vader had vandaag mazzel, hij mocht met ons vrouwtje alleen met de auto mee. Nou ja, eigenlijk had hij geen mazzel, want hij moest mee naar de dierenarts. Baasjes hebben gezocht en gezocht, maar zijn chip was namelijk nergens meer te vinden. Dus dikke pech voor Vader…hij moest een nieuwe chip toegediend krijgen. Maar de dierenarts maakte zijn bezoekje helemaal goed, hij is daar uitgebreid geknuffeld door de dierenarts en de assistenten, terwijl wij het maar gewoon moesten doen met onze baas. Toen Vader weer thuis was hebben we hem natuurlijk flink besnuffeld, want we roken natuurlijk aan hem dat hij ergens anders was geweest.

Vanmiddag mochten we allemaal met de auto mee. Wij blij, we joelden van vreugde. Johnny ging ook met ons mee. Hem kennen we inmiddels al goed, hij is al vaker met ons komen knuffelen. We stopten bij een supermarkt en daar was het druk!!! Veel auto’s kwamen voorbij, veel mensen wilden met ons knuffelen. We zagen fietsen voorbij komen én we mochten knuffelen met de visboer. Zijn vingers roken wel heel erg lekker, leek wel op de geur van haring…we begonnen direct aan zijn vingers te knabbelen. Op de terugweg joelden we niet meer, we voelden natuurlijk ook wel aan dat we weer terug naar huis gingen.

Vanavond hebben onze baasjes eindelijk onze toekomstige baasjes verteld wie van ons binnenkort bij hen komt wonen. En volgens onze baasjes waren alle toekomstige baasjes erg gelukkig met de keuze. Niet zo gek natuurlijk, wij zijn allemaal zo leuk!!!

22-11-2019, dag 52

Wij gunnen onze baasjes nu geen tijd meer om rustig wakker te worden. Zodra zij en dus ook wij wakker zijn, gaan we gelijk flink los. We breken de ren af, vreten ons bakje eten binnen 1 seconde op en vervolgens laten we luidkeels horen dat we naar buiten willen. En het leuke is…we krijgen onze zin ook nog!

Vanochtend hebben we weer vele rondjes door de tunnel gesjeesd, hoe de tunnel ook staat, het maakt ons niet uit: in een rechte lijn, in een boog of in een u-vorm, wij sjezen er gewoon door heen, vaak ook met mama en onze oom samen. Alleen oma gaat er niet door heen. We vinden het nog altijd zeer leuk om met onze oma en oom te spelen…al hebben onze baasjes vandaag een foto gemaakt van onze oom waarvan u wellicht denkt…huh? Leuk spelen??? We kregen ook een gieter om mee te spelen. Maar, eigenlijk wisten we nog niet helemaal wat we daar mee moesten doen. Totdat we onze overopa Raptor ermee bezig zagen…nu weten wij dus ook wat we met een gieter kunnen doen…daar gaan we later ook onze tanden in zetten!

Vanmiddag kwam Johnny alweer op bezoek…en alweer mochten we met de auto mee. Het was de bedoeling dat we zouden kijken naar wat hertjes. Maar, de hertjes hadden direct door dat wij wel van een lekker reebiefstukje houden, dus zij zetten het gelijk op een rennen. Gelukkig waren Kwik, Kwek en Kwak er nog, konden we daar nog even naar kijken. Eenmaal thuis doken we gelijk op onze melkbar af, want ook al zijn we alweer zeven weken oud, de melk van mama blijft toch het allerlekkerst!

Oja, onze baasjes vinden dat wij er rare slaaphoudingen op na houden…

23-11-2019, dag 53

Vanochtend waren we al vroeg wakker, we voelden aan dat er vandaag iets bijzonders zou gaan gebeuren. En ja hoor…we hadden het goed aangevoeld, want het werd vanochtend in ene heel erg druk bij ons in huis. Er kwamen allemaal mensen die we al eerder hadden gezien, baasjes vertelden ons dat al deze mensen onze toekomstige baasjes zijn. Ook Erik en Maruschka waren er, al zijn zij geen toekomstig baasje, hen kennen we natuurlijk ook al erg goed. Zij hadden nog ook Kayleigh mee genomen, altijd leuk, extra knuffelhandjes. En toen onze toekomstige baasjes hun koffie, thee en gebak op hadden ging onze baas weer eens op de praatstoel zitten. We vingen iets op over een reis met de auto, lijntjes, op de arm houden, bij elkaar blijven en genieten. Maar…ons baasje had ook een grote verrassing voor iedereen, het was maar goed dat iedereen stevig stond. Wat deze verrassing was? Als u goed op let, dan weet u het antwoord!

Maar, toen gebeurde het. We moesten weer met ons allen de auto in. En we reden, en reden, en reden. Zo lang hadden we nog niet in de auto gezeten. Na een voor ons gevoel wel heel lange rit stopten we en werden we uit de auto gehaald en werden we allemaal bij onze toekomstige baasjes in de handen gedrukt, op eentje na…baasjes wilden blijkbaar niet pronken met hun Flying V-Star, maar gelukkig was er daar peettante Kayleigh. We gingen met zijn allen een grote winkel in en daar was veel te zien en te ruiken zeg! Soms moesten we op de foto, Maruschka heeft namelijk heel veel foto’s van ons gemaakt, van de één wel wat meer als de ander (Maruschka kon natuurlijk niet overal tegelijk zijn). Vele mensen hebben met ons geknuffeld, één iemand dacht dat al onze baasjes daar alleen maar rondliepen omdat wij nog verkocht zouden moeten worden. Ha…die is gek! Wij zijn echt niet meer te koop hoor! Wij hebben allemaal zulke leuke toekomstige baasjes, die gaan we echt niet inruilen. Na heel veel indrukken gingen we weer terug in de auto. De terugreis ging veel sneller als de heenreis.

Eenmaal weer thuis waren we blij dat mama ons op stond te wachten. We hadden dorst gekregen en we dronken haar helemaal leeg. Daarna kregen we eten en hebben we nog wat geravot. En toen zagen we ook in ene twee honden naast de ren staan die we nog niet eerder gezien hadden: het waren Jerzy (kleine broer van onze oma Ghinjo) en Ugly Uli (onze 14 maanden oude halfbroer). Daarna ging toch echt het lampie bij ons uit. Zo konden al onze baasjes nog even gezellig met elkaar kletsen.

Vanavond waren we weer helemaal uitgerust en hebben we gestoeid, niet normaal meer. Om ons rustig te krijgen kregen we weer een lekkere kluif. We denken wel dat we straks heel goed zullen slapen…wat zullen we lekker dromen over alle belevenissen vandaag!

Ook namens onze baasjes willen wij al onze toekomstige baasjes bedanken voor hun komst en de geweldige middag! Het was toch heel gaaf dat alle toekomstige baasjes aanwezig waren!

Maruschka en ook Erik, bedankt voor al jullie hulp vandaag en voor het maken van de vele foto’s van ons, onze (toekomstige) baasjes zijn hier heel blij mee. En Kayleigh, je bent een geweldige peettante…dank dat je met één van ons hebt willen lopen!

Baasjes hebben weer een fotofilmpje gemaakt, klik op de foto hieronder om het filmpje te bekijken.

24-11-2019, dag 54

Vanochtend was het weer feest, we mochten namelijk weer één voor één in de grote tuin spelen met mama, oma en overopa. Ook werden we in een grote bladerberg gezet. Het was de bedoeling dat we netjes bleven zitten, ons vrouwtje wilde namelijk nog één keer een mooie portretfoto van ons allemaal maken (blijkbaar kan dat a.s. woensdag, als we 8 weken oud worden, niet). Ze vond namelijk de foto’s van afgelopen woensdag, toen we 7 weken oud werden en in de dikke mist moesten poseren, niet mooi genoeg. Tja…ons vrouwtje is niet snel tevreden hè.

En vanmiddag was het alweer feest! We mochten wéér één voor één de tuin in…met overopa Raptor…maar ook met een hond die we nog niet kenden. Deze hond leek wel heel erg op onze ome Sabbat, maar was wat kleiner. De mensen die erbij liepen, die herkenden we wel. Leroy, Jeanet en Déon waren namelijk weer op bezoek gekomen en nu hadden ze Qamy-Lynn, dochter van onze oma en “grote” zus van onze mama en oom mee genomen. Lynn wilde alleen niet met ons spelen, ze vond de bal en haar eigen opa veel interessanter. Maar, gelukkig heeft Déon ons prima vermaakt, wat een leuk kereltje is dat zeg. Zo vrolijk.

Onze baasjes noemen ons inmiddels grote viespeuken. Ze zeggen dat ze soms de ren staan te dweilen met de kraan open. En dat komt niet alleen omdat onze plasjes inmiddels al héél groot zijn…nee…we apporteren nu ook gewoon de grote waterbak mét grote standaard door de ren heen, of deze nu leeg is of niet.

Maar…vanavond zijn we nog even met zijn allen heel lief geweest voor onze baasjes, het is tenslotte de laatste avond dat we nog met zijn allen bij elkaar zijn. Het is maar goed dat we niet weten wat er morgen allemaal staat te gebeuren.

Baasjes hebben weer een fotofilmpje over vandaag gemaakt. Klik op de foto hieronder om naar het filmpje te gaan.

25-11-2019, dag 55

Het kon niet anders… mama voelde vanochtend aan dat er iets stond te gebeuren… ook al hadden onze baasjes hetzelfde ritme als de afgelopen dagen. Ze bleef heel lang bij ons liggen, waste ons en speelde uitgebreid met ons.

Maar…toen gebeurde het…baasjes namen Volbeat mee uit de ren…en in ene was ze weg…weg met haar nieuwe baasjes José en Arnold…en vanaf nu heet ze Feija… José en Arnold, veel geluk met Volbeat-Feija! We hopen onze mooie zus natuurlijk nog vaak terug te zien.

We hadden nog maar net in de gaten dat we nog maar met zijn achten waren…verdween in ene Vasko, onze stoere broer die al heel vroeg van onze baasjes de bijnaam Terrorist had gekregen. En wij maar denken dat onze oom juist de Terrorist was… Vasko is met Hylke met de noorderzon vertrokken…Vasko blijft wel Vasko heten, dus als mijn baasjes hem binnenkort weer zien…dan zal hij vast en zeker op zijn naam reageren. Hylke, we hopen dat Vasko de Terrorist is die je zocht…haha!

En weer niet veel later werd Viper opgetild door haar nieuwe baasjes Rijk en Hannie. Buiten de tuin maakte ze kennis met haar nieuwe vriend: Ilesh-Zarkan, zoon van Zarka en Raptor…dus, familie van ons! Maar dat was al te zien hoor, dat hij familie was…want zo’n mooie hond…dat moet wel een Starretje zijn. Viper heet nu Shari. Rijk, Hannie en Zarkan, veel geluk met jullie Shari, we denken dat Zarkan zijn pootjes vol gaat krijgen aan zijn nieuwe vriendinnetje.

Daarna was het wel even wennen hoor…zoveel ruimte hadden we in ene gekregen in de ren. En…volgens onze baasjes was het in ene erg stil geworden. Maar, het is altijd zo…als de ene terrorist is verdwenen…staat de andere terrorist op! Mama heeft het geweten…wat hebben we haar geterroriseerd! We waren zelfs zo vervelend voor haar, dat onze baasjes maar snel oma Ghinjo en ome Sabbat erbij hebben gehaald. Dat gaan nog een paar zware dagen voor mama worden…hihi.

Baasjes hebben maar weer een fotofilmpje over vandaag gemaakt, klik op de foto hieronder om naar het filmpje te gaan.

26-11-2019, dag 56

Baasjes, wat doen jullie ons aan? Nu hebben jullie ook nog Vaira weg laten gaan, ons lieve zusje! Tuurlijk, we weten dat Vaira het goed zal hebben bij haar nieuwe baasjes Yvon en Julien en haar nieuwe hondenvriendinnetje Irsa, maar toch…we missen haar zo!! Het wordt nu wel erg rustig in onze ren hoor. Maar, we wensen Yvon en Julien natuurlijk heel veel geluk met ons mooie zusje toe. Oja, ons zusje blijft haar mooie naam houden.

Toen we er net aan gewend waren dat we nog maar met zijn vijven waren, werden we door onze baasjes opgetild en in de auto gezet. De rit deze keer duurde heel erg kort, zelfs zo kort, dat het niet eens de moeite loonde om te gaan joelen van blijdschap. Toen we uit de auto kwamen, wisten we even niet wat we zagen…rare, grote beesten, die ook nog anders roken als onze familieleden. Eén voor één werden we door onze baasjes opgetild en mochten we snuffelen aan deze beestjes, die wel heel erg lief waren en eigenlijk ook best wel mooi zijn. Af en toe waren we zelfs neus aan neus, zo stoer!

Maar, na deze ponyknuffelsessie waren we best wel moe geworden. Zo moe, dat we het prima vonden dat mama even met onze oom aan de wandel ging. Toen mama weer terug was barstte het vuurwerk los. Tja, we hadden zelf gezegd dat we liever siervuurwerk als knalvuurwerk hadden. Het siervuurwerk vonden we alleen totaal niet interessant. Wat wel interessant was, was onze ome Sabbat. Want oh, wat hebben we toch weer gigantisch leuk met hem gespeeld. Baasjes hebben er nu eens geen foto’s van gemaakt, maar wat filmpjes, zodat ook u kunt zien hoe leuk onze oom met ons speelt.

Klik op onderstaande foto om naar het filmpje te gaan.

Wat we wel moeten vermelden…eigenlijk is dat best wel erg…we zijn nog maar met zijn vijven, maar onze baasjes hebben soms nog de grootste moeite om twee van ons, Vidar en Vixen, uit elkaar te houden…ook al zijn de buikjes totaal verschillend. Baasjes kunnen maar beter Vidar en Vixen gewoon roepen…dan weten ze tenminste wie ze voor zich hebben.