Dag 56 van het

Dagboekverslag achtste week van de Wuppies, de W-Stars van Sirrush en Darko

28-06-2021, dag 50

Vanochtend kregen we bezoek van Ana. En zij had een verrassing voor ons mee genomen, namelijk haar 13 weken oude Shih-Tzu-pup Busha. En wij mochten één voor één met haar kennis maken. Nou, dat was wat zeg. We moesten wel even wennen aan Busha, want zij ziet er zo anders uit als wij. Ze is in vergelijking met ons héél klein en heeft heel veel haar. Voor Busha was het nóg spannender…zij was tenslotte op vreemd terrein. We reageerden eigenlijk allen verschillend op Busha: de één vond haar helemaal niet interessant, de ander benaderde haar heel voorzichtig en weer een ander daagde haar direct uit om te gaan spelen.

Na deze spannende ontmoeting hebben wij even gedroomd over Busha. En toen we wakker werden? Jippie, we mochten weer even met haar spelen, maar nu met z’n allen. Natuurlijk onder toeziend oog van onze baasjes en Ana, want ja, het moest natuurlijk voor Busha wel een positieve ervaring worden.

Nadat Ana en Busha waren vertrokken zijn wij naar binnen gegaan om héél lang te gaan liggen slapen. Buiten was het namelijk zo warm en benauwd, dat het zelfs op het gras in de schaduw niet lekker was. Pas vanavond zijn wij weer naar buiten gegaan. Eigenlijk zouden wij toen ook hoog bezoek krijgen, maar omdat het zó warm was en er volgens buienradar regen en onweer zou komen (er zijn in totaal zo’n 10 spatjes gevallen en die vielen precies toen wij buiten stonden te eten), is het bezoek verzet naar morgen. We zijn nu wel reuze benieuwd wie er vanavond eigenlijk op bezoek zou gaan komen.

Wel mochten we weer één voor één de tuin in, want ja, we zijn vandaag precies 7 weken jong, dus er moesten weer portretfoto’s van ons gemaakt worden. Alleen…in poseren hadden wij geen zin! In plaats van netjes te blijven zitten voor de foto zijn wij achter onze baas aangerend, dikke pret was dat. Klik maar hier om onze “portretfoto’s” te bekijken.

En natuurlijk moesten we vandaag ook weer gewogen worden. Gemiddeld zijn we de afgelopen week weer 1½ kilo gegroeid, gemiddeld wegen we nu precies 7 kilo. En op het oog zouden we het niet zeggen, maar de enige Wuppie-dame is veruit de zwaarste van ons. Hoe doet ze dat toch ?

29-06-2021, dag 51

Wat was het vandaag heerlijk weer om eens flink te ravotten. Ravotten met mama, met ome Sabbat en natuurlijk met halfzus Vixen. En wat is het dan leuk om na het spelen samen uit de waterbak of het ballenbadje te drinken.

Onze baasjes zijn er niet zo blij mee dat we hebben ontdekt dat we dingen kunnen slopen. De kranten versnipperen wij in tig stukjes, het zeil in de keuken is inmiddels al aardig kapot gescheurd door ons en de tuin begint een knollenveld te worden, zoveel kuiltjes hebben we al gegraven. Onze baasjes zeggen daarom dan ook dat we toe zijn aan meer geestelijke uitdaging. Nou, we kunnen u vertellen…deze hebben we vandaag gekregen hoor! Gingen we vanmiddag namelijk zo maar in ene met de auto weg. En toen we weer stopten waren we niet weer terug thuis. Staan we toch bij een tankstation waar veel te zien was. Eerst vonden we het wel spannend, ook omdat er een grote vrachtwagen net gestart werd toen wij net uit de auto waren gekomen. Maar, onze baasjes steunden ons goed en we werden ook nog aangehaald door kleine en grote mensen.

Weer eenmaal thuis hebben we nog even kort de tent afgebroken, daarna vielen we in een diepe slaap.

Nadat wij zelf weer gegeten hadden was het tijd voor onze baasjes om te gaan eten, want ja, er zou vanavond nog hoog bezoek komen…hadden ze ons gisteren toch beloofd. Maar onze baasjes waren er eventjes niet met hun koppies bij…we weten dat ze van bbq’en houden…maar dat ze ons op de bbq hebben gezet? Dat slaat toch echt alles!

Maar het werd nog gekker: baasjes hadden zalm met wat frietjes…en bij die frietjes hoorde frietsaus. En bij die frietsaus hoorde…tja, de trouwe volgers van de dagboekverslagen van onze grote Stars-familie voelen ‘m natuurlijk al aankomen: we kregen een klodder frietsaus op onze neusjes!

Onze baasjes maakten het snel weer goed…we kregen ook een stukje zalmhuid

Na een tukkie hoorden we dan eindelijk het bezoek aankomen. Maar…wij dachten…daar loopt gewoon ome Sabbat in de tuin. Of toch niet? Het formaat klopte niet…en er hing niks onder… Bleek het de grote zus van Sabbat en mama te zijn, Qamy-Lynn. Zij mocht even met ons kennis maken. Maar Lynn vond ons niet echt interessant.

Dit kon toch niet het “hoge” bezoek zijn, waar onze baasjes het over hadden? Nee…Lynn was dat inderdaad niet, nou ja, natuurlijk ook wel… maar wat er na kwam… Oh…wat zijn wij ons rot geschrokken zeg…we vlogen met z’n allen gillend terug de ren in…er rende in ene iets door de tuin…zoiets hadden wij nog niet eerder gezien. Het was licht van kleur, heel blij, enthousiast en het had heel veel interesse in ons. Het bleek de Golden Retriever Jess te zijn. We mochten allemaal met hem kennis maken. We moesten eerst wel nog even aan hem en zijn enthousiasme wennen, maar daarna renden we vrolijk met elkaar door de tuin. Dit was wel een hele leuke avond! Dank baasjes! En dank Jeanet, dat je Jess en Lynn voor ons hebt mee genomen!

30-06-2021, dag 52

Vanmiddag mochten we in ene van onze baasjes niet buiten in de tuin spelen, het miezerde namelijk en onze baasjes wilden niet dat we er als varkens uit zouden komen te zien. We hebben ons toen maar met mama op het terras vermaakt. En dat was geen straf hoor!

Vanmiddag kregen we bezoek van Lex en Lieneke. Ook toen miezerde het, dus mochten we weer niet in de tuin spelen, maar moesten we weer op het terras blijven. Onze halfzus Vixen kwam er bij en zij begon zich toch uit te sloven! Met alle speeltjes die ze kon vinden begon ze ons uit te dagen, ze wilde dat we samen met haar en het speeltje gingen spelen. Dus wij maar gehoorzamen, braaf als we (soms) zijn. Vixen blij, baasjes blij, Lex en Lieneke blij…iedereen genoot, dus ook wij blij.

Nadat we weer een tijdje geslapen hadden werden we weer in de auto gezet. Waar zouden we nu weer heen gaan? Het bleek de kinderboerderij te zijn. Er stonden hertjes direct tegen het hek aan vlak bij de auto, maar wij kwamen met zoveel gejoel en gepiep de auto uit, dat de hertjes er vandoor gingen en een eind verderop weer bleven staan. Dus moesten wij met z’n allen lopend aan een lijntje daar naar toe. Gelukkig hadden de hertjes ook interesse in ons (of dachten ze wat te eten te kunnen halen bij onze baasjes?). Wij keken onze ogen uit, één van ons probeerde zelfs onder het hek door te kruipen om naar de hertjes toe te kunnen gaan. Trek in een hertenbiefstukje soms?

En dacht u nu dat wij na dit uitje wel moe waren? Nou…niks er van! Toen we thuis kwamen hebben we nog even de boel op stelten gezet. Maar daarna hebben we wel een hele tijd geslapen.

Vanavond kregen we nog bezoek van Boelo en Siena. Die Siena, die mag vaker komen hoor! We kregen van haar namelijk allemaal iets heel lekkers! Waren we zo maar even een paar minuten rustig aan het knabbelen. Maar…toen we het op hadden…toen vielen we aan op Siena haar schoenen én op haar haren! Konden we lekker aan trekken!

01-07-2021, dag 53

We hebben eigenlijk de fut niet meer om het dagboekverslag te schrijven, zoveel hebben we beleefd vandaag!

Het begon vanochtend al. We gingen weer met de auto weg. Deze keer duurde het ritje wat langer. En toen de deuren open gingen keken we onze ogen uit. We zagen overal paarden lopen! Een paar paarden renden gelijk naar de andere kan van de wei toen ze ons uit volle borst hoorden piepen. Veilig op de arm van Lex, Lieneke en ons vrouw-baasje maakten we kennis met de paarden. Ook mochten we nog even de grote stal in, daar rook het wel heel interessant.

Toen we weer veilig thuis waren hadden we geen fut meer om te ravotten. We hebben nog wat bij mama gedronken en zijn toen lekker tegen elkaar aan gaan slapen. Na een tijdje werden we wakker, kregen we wat te eten, maar we waren nog niet genoeg uitgerust om echt met elkaar te gaan klieren.

Vanmiddag hadden we nog meer bezoek gekregen, Peter en Evelyne kwamen ons namelijk ook bewonderen.

En zij hadden ook twee honden bij zich die wij mochten ontmoeten: de Duitse Herder Draco én de Dobermann Ziva. Nou, die vonden wij maar raar, maar stoer als we zijn hebben we met z’n allen geprobeerd haar de tuin uit te blaffen…is ons alleen niet gelukt.

We mochten ook nog kennis maken met onze grote oom Napay-Nèvel Ghin-Hawk, zoon van onze oma Ghinjo. En met zijn maatje Jottum. Wel jammer, zij hadden niet zo veel interesse in ons. Maar voor ons natuurlijk wel heel leuk dat we ook met hén mochten kennis maken. Wie weet komen we ze ooit wel eens tegen.

Vanavond kwamen ook nog de grote vriendinnen van onze halfzus Vixen op bezoek: Monique en Jacqueline. En dat was feest, want Jacqueline heeft echt de meest geweldige bos haren om aan te trekken.

En nu? Nu zijn wij echt moe, moe van alle indrukken vandaag. Wat zullen wij lekker slapen vannacht!

02-07-2021, dag 54

Vanochtend hoorden we meerdere bekende stemmen. Dus wij dachten…dat wordt dolle pret, want ja, Johnny, Lex en Lieneke waren er weer! Nou…niks dolle pret…voor ons dan hè, voor onze baasjes daarentegen wel. We werden weer in de auto gezet en na een kort ritje er weer uit gehaald. Wat hadden ze nu weer voor ons bedacht? We waren op het parkeerterrein bij een supermarkt terecht gekomen en we kregen allemaal voor even ons eigen baasje. We zagen rollators, winkelwagentjes, schuifdeuren, grote mensen, kleine mensen, kleine auto’s en héle grote auto’s. Soms was het rustig, soms was er toch een partij herrie! Zeker toen er twee hele grote auto’s voorbij kwamen en we snel bij onze grote baas op schoot probeerden te klimmen.

Eenmaal weer veilig thuis moesten we natuurlijk nog even wat energie kwijt raken voor we weer in een diepe slaap vielen. Vlak voordat we gingen slapen moesten we weer afscheid nemen van Johnny, Lex en Lieneke…we hopen ze nog vaak terug te mogen zien!

Vanmiddag kwamen Jolanda en Harry nog bij ons op bezoek…het was tenslotte de laatste kans om met ons allemaal te kunnen spelen en knuffelen. We mochten weer één voor één de grote tuin in met mama, oma Ghinjo, ome Sabbat en halfzus Vixen. Alleen…we mochten niet spelen! Nee…ons vrouw-baasje had bedacht dat het wel leuk zou zijn als er familiefoto’s gemaakt zouden worden…dus…we moesten poseren. Nu is dat voor ons geen probleem, we hebben de afgelopen weken niet anders gedaan. Maar onze familie? Echt…je zou ze wat…ze bleven gewoon niet zitten, renden er elke keer vandoor. En Jolanda? Zij zweette zich naderhand helemaal rot…we snappen nog niet hoe dat kon gebeuren!

Na al dat geposeer waren onze familieleden moe geworden. Wij daarentegen nog helemaal niet! We speelden nog wat in water en vraten nog een lekkere haring op.

En weet u wat er nou zo mooi is? Onze tante Luchie, die eigenlijk niet met ons wilde spelen de afgelopen weken, zij vindt ons inmiddels zo leuk, dat ze heel vaak aan de ren zit toe te kijken.

Wat wel raar is…de afgelopen weken hoorden wij onze baasjes tegen elk van ons een andere naam zeggen…daar waren wij inmiddels aan gewend. Maar…sinds een paar dagen horen wij ook andere namen. Baasjes zeggen dat vier van ons een bijnaam hebben gekregen. Eentje van ons wordt namelijk door Lieneke “WiFi” genoemd…één keer raden wie deze bijnaam heeft! Lex heeft één van ons ook een bijnaam gegeven: Garfield, zou iets met de oren te maken hebben. Onze eigen baasjes noemen één van ons al een dikke week anders, namelijk “Terror Jaap”. Geen idee wie van ons vijf ze hiermee bedoelen, wij zijn allen de onschuld zelve. En de vierde bijnaam? Tja…die zullen we maar niet vertellen…dat kan het WorldWideWeb niet verdragen… Waarom trouwens de vijfde (nog) geen bijnaam heeft ?

En nu? Nu is het slaaptijd…baasjes zeggen dat morgen een bijzondere dag wordt…

03-07-2021, dag 55

De dag begon als alle andere dagen: na het wakker worden gelijk drinken bij mama, buiten spelen, eten, spelen, nog wat drinken bij mama en weer slapen. Maar we lagen nog niet te slapen, of we hoorden bekende stemmen. En deze stemmen klonken allemaal een beetje opgewonden. We hadden nog niet echt door wat er gaande was…totdat drie van ons een halsbandje om kregen en zonder mama gedag te hebben kunnen zeggen werden mee genomen in een compleet vreemde auto. En zo verdwenen Wayan, Widi en Wiga uit huize Of Shinji’s Star.

Wayan heet vanaf nu Jody. Hij heeft wel mazzel, want hij mag gaan wonen bij een andere Star, namelijk Qamy-Lynn, dochter van onze oma Ghinjo en opa Nick.

Widi gaat vanaf nu door het leven als Kion.

En Wiga heet nu Odin

Wij waren toen nog maar met z’n tweetjes over. Maar gelukkig kregen we al snel weer bezoek. Op de valreep kwam Tina nog even langs en we mochten kennis maken met haar Ugly Ushi.

Vanavond bleef het nog lang warm…en dus besloten onze baasjes om ons mee te nemen naar Bourtange. Konden wij mooi wat indrukken op doen en konden zij weer eens samen een terrasje pakken. We waren de auto nog niet uit, of we hoorden muziek. Heel andere muziek als we gewend zijn.

Daarna gingen onze baasjes op een terrasje zitten. Wij kregen iets lekkers te knabbelen. Tussen het knabbelen door hebben we wat zitten piepen tot we onze zin kregen en onze baasjes ons op schoot namen. Verwende Wuppies zijn we!

Het werd erg druk op het marktplein van Bourtange, er begon namelijk een live-concert. Wij mochten er niet bij kijken, baasjes wilden er niet voor betalen, want het was hun muziek niet, zeiden ze. In plaats van naar de muziek te gaan luisteren namen onze baasjes ons op de arm mee de dijk op. Tenminste, ze deden een poging daar toe, want zoveel mensen wilden alles over ons weten, zoveel mensen wilden ons aanhalen. En toen moesten we nog een paar keer poseren ook.

Toen we weer thuis kwamen hebben we nog even kort in de tuin gelopen, zodat we een plasje konden doen. Daarna zijn we in slaap gevallen…een hele diepe slaap!

04-07-2021, dag 56

Ook al waren we nog maar met z’n tweetjes, onze baasjes hebben ons de hele nacht niet gehoord. Vanochtend vroeg hadden we nog even dolle pret met onze mama…maar daarna hebben we haar niet meer gezien. Want, al heel vroeg werd Wila door haar nieuwe baasje opgehaald.

Wila, die haar naam blijft behouden, heeft hele grote mazzel, want zij is komen te wonen bij een dochter én een zoon van overopa Raptor. Wat een bofkont is die Wila! Toen ze opgehaald werd mocht ze al poseren met haar oude, grote tante.

En als laatste mocht ook ik, Witha, er met mijn nieuwe baasjes vandoor gaan. Hoewel mijn bijnaam Terror Jaap is zal ik blijven luisteren naar de naam Witha…tenminste…dat hopen mijn nieuwe baasjes!

Trouwe dagboekverslag lezers…het dagboekverslag van onze Wuppies is bij deze tot een einde gekomen. Onze Wuppies zijn allemaal uitgevlogen en terecht gekomen bij geweldige baasjes!

Wij kunnen met trots terug kijken op acht geweldige weken! Sirrush had ook nu weer een hele gemakkelijke bevalling en de Wuppies zijn probleemloos de eerste acht weken door gekomen, net zoals mama Sirrush. We hopen dat dit een voorbode mag zijn voor de rest van het leven van onze Wuppies.

Voor Sirrush was dit haar laatste nestje. Wat was ze een super mama! Maar nu mag ze gewoon lekker “super-Sirrush” zijn en bij ons blijven genieten van een honds leventje, samen met haar mama Ghinjo, broer Sabbat, dochter Vixen en tante Luchie.

Trouwe dagboekverslag lezers en gastenboekschrijvers…dank voor jullie interesse in onze Wuppies, de W-Stars van Sirrush en Darko.

Oja…de pagina van het W-nest is inmiddels ook bijgewerkt…met hele leuke portretfoto’s van de Wuppies!