12-03-2022: Met heel veel verdriet hebben wij afscheid moeten nemen van onze Luchie

O zo lieve, bijzondere Luchie…

In onze handen werd je geboren als een Starretje…in onze handen ben je een Sterretje geworden…

Op één dag na hebben we 12 jaar en 5 maanden van je mogen genieten. En wat hebben we genoten van je!

Je deed je naam Luchie echt eer aan. Jouw naam betekent Zonneschijn! En wat heb jij je leven lang gestraald!

Jij, dochter van onze Zarka en onze Raptor, was echt onze Zonneschijn. Altijd vrolijk, altijd blij, altijd in voor een lolletje. Je kreeg al snel de bijnaam “de Puber”, dit omdat je in je gedrag gewoon niet volwassen werd, je bleef gewoon heerlijk puberen!

Geweldig was je met je papa Raptor. Puber als je altijd was, je probeerde altijd samen met hem zijn bal of stok vast te pakken. En dan vol trots samen oplopen. Want ja…loslaten? Dat deed je niet! En van papa Raptor mocht jij dat ook altijd, hij kende jou natuurlijk door en door. Maar ja, dit deed je ook met je vriend Lupus en later deed je dit ook met je grote vriend Sabbat. Als je samen met hem op pad mocht, dan was jouw uitje echt een feestje.

De laatste twee jaar had je er een hele grote vriendin bij: Vixen! Jullie twee waren echt dikke mik samen. Wat was dit voor ons bijzonder om te zien.

Samen met jou mogen werken was echt zo leuk om te doen. Behendigheid? We hebben ons rot gelachen omdat jij altijd liet merken dat het parcours naar jouw mening te kort was. Na het laatste onderdeel draaide je je dan om en zei je gewoon “hap”. Speuren en pakwerk…dat waren echt jouw favoriete trainingsonderdelen. Niet alleen het IPO-speuren, later ook het Praktijkspeuren. Je ging als een speer. En pakwerk? Jij wist een pakwerker heel goed te lezen…wist je dat hij/zij niet sterk genoeg was…dan bouwde je je eigen feestje…en wij maar lachen! Maar, dwong een pakwerker respect af…dan gaf je een prachtshow pakwerk weg.

Eén nestje heb je gekregen, de R-Stars. Hoewel je de eerste dag je kinders maar niks vond, was je de rest van de acht weken een geweldige moeder. Maar, jouw baarmoeder speelde je parten, je had naar onze mening teveel last van je loopsheden en dus hebben we je laten steriliseren. En dat was een gouden zet, want al vrij snel na de sterilisatie zagen wij jou helemaal opbloeien, je ging je duidelijk veel beter voelen en daar was het ons om te doen. En wat was het leuk om daarna je nakomelingen terug te mogen zien. Met name je zonen Rebel en Raptor Jr. zag je vaak terug en altijd was er die herkenning.

Wie je ook altijd herkende was je zus Lisha. Ook al woont zij in België, jij en Lisha hebben zoveel leuke dingen met elkaar beleefd. Daarom is het ook zo mooi dat jullie elkaar onlangs nog hebben gezien en wij een foto van jullie twee hebben kunnen maken die wij zullen koesteren…net als alle herinneringen.

Zo’n twee maanden terug voelde je je niet fit. Eerst hoopten we dat het een kleine ontsteking was…maar al snel werd duidelijk dat er veel meer aan de hand was, je had namelijk een agressieve, kwaadaardige tumor in je buik die in een razend tempo groeide. De afgelopen weken genoot je gelukkig wel nog van het leven: je was nog altijd vrolijk en genoot zo van de uitjes die je het liefste maakte met de hele roedel.

Tot afgelopen donderdag. Aan het einde van de middag ging je hard achteruit en gaf je ons aan dat het genoeg was. ’s Avonds ben je thuis in onze handen en met Ghinjo aan je zijde een sterretje geworden.

Lieve, lieve, bijzondere Luchie…wat heb je ons ontzettend veel vreugde, plezier en liefde gegeven…en wat missen we je…

Het leven van Luchie hebben wij door middel van een kleine fotoselectie samen gevat en in een filmpje gezet. Klik op de foto van Luchie hieronder om naar het filmpje te gaan